Dat is niet eerlijk!
Studio DMAU is van mening dat niet alleen de behoeften van volwassenen, maar ook die van kinderen zouden moeten worden meegenomen in het ontwerp van Just City. De stad, constateren zij, is ontworpen als een plek voor volwassenen. Met het project Dat is niet eerlijk! zoeken de ontwerpers naar effectieve design-research-methoden om de wensen van kinderen in te bedden in het ontwerp van de openbare ruimte.
Wat moet er naar aanleiding van jullie onderzoek anders om (wel) te komen tot een rechtvaardige ruimtelijke inrichting van Nederland?
Ons uitgangspunt was: 'In een rechtvaardige stad zouden kinderen evenveel recht op de stad moeten hebben als volwassenen.' Kindvriendelijke steden zijn niet alleen goed voor kinderen, maar worden inclusieve en veilige plekken voor alle leeftijden. Om dit te bereiken, moet er volgens ons onderzoek verandering komen in het stedelijk ontwerpproces. Het is niet voldoende om enkel 'speelruimtes' voor kinderen te ontwerpen; kinderen moeten in hun volledige stedelijke omgeving worden meegenomen.
De belangrijkste veranderingen die nodig zijn, zijn:
1. Kinderen erkennen als stakeholders: Buiten de speeltuin worden kinderen nauwelijks betrokken bij ontwerpprocessen, terwijl zij de stad net zo intensief gebruiken als volwassenen. Kinderen hebben vaak grondige kennis van hun buurt en weten hoe deze verbeterd kan worden. Ze zijn zich bovendien zeer bewust van de veiligheid van fietsers en voetgangers en kunnen gevaarlijke kruispunten gemakkelijk aanwijzen en verbeteringen voorstellen.
2. Extra aandacht voor meisjes: "Kinderen" is een brede categorie. We zien dat meisjes vanaf 8 jaar minder buiten spelen en zelden worden meegenomen in het ontwerp van openbare ruimtes en speelplekken. Dit moet veranderen; er is specifieke aandacht nodig voor deze groep.
3. Herziening van beleid en processen: In de huidige participatieprocessen en begrotingen van Nederlandse steden wordt vaak voorbijgegaan aan de mening van kinderen. Juist hier ligt een kans om hun ideeën te integreren. Bij het opstellen van begrotingen moeten kinderen — en in het bijzonder meisjes — expliciet worden betrokken.
Wat stellen jullie voor in het project om dat aan te pakken?
In het project Dat is niet eerlijk! voorzien we een concrete aanpak om deze veranderingen te realiseren:
1. Ontwerpworkshops met kinderen: Vanuit ons ontwerponderzoek hebben we een workshopprogramma ontwikkeld waarmee ontwerpers samen met kinderen kunnen werken. Op deze manier worden kinderideeën vertaald naar echte interventies. De workshops zijn semi-gestructureerd en afgestemd op de behoeften van kinderen.
2. Implementatie via bestaande participatieve budgetten: We hebben laten zien hoe bestaande structuren, zoals het WestBegroot-buurtbudget, kunnen worden ingezet om de ideeën van kinderen te realiseren. Zo is het gelukt voldoende stemmen te verzamelen voor een idee van een groep meisjes: een bloemenlint op het Wachterliedplantsoen in Bos en Lommer.
3. Nieuwe initiatieven: Samen met onze projectpartners ontwikkelen we momenteel een Jij maakt het! sport- en spelkiosk.
Deze aanpak richt zich specifiek op de problemen die we in de eerste fase hebben geïdentificeerd: het tekort aan ruimtes voor meisjes, de lagere deelname van meisjes aan stedelijke sporten en de behoefte aan uitdagende speelruimtes voor kinderen vanaf 8 jaar.
Wat voor impact zou dit hebben?
De impact van dit project bestaat uit verschillende lagen:
1. Directe impact: De winnende implementatie in het Wachterliedplantsoen vormt een concreet voorbeeld van hoe kinderideeën openbare ruimtes kunnen transformeren.
2. Procesverandering: We willen een schaalbaar en reproduceerbaar model creëren. Door de workshopmethode te formaliseren tot een pakket, kunnen andere ontwerpers en steden deze aanpak gebruiken om kinderen structureel te betrekken.
3. Beleidswijziging: We streven ernaar kinderideeën te integreren in het bestaande participatieve proces van Amsterdam. Dit zou inhouden dat een vast percentage van buurtbudgetten wordt gereserveerd voor kinderen, met een kinderjury die de verdeling daarvan bepaalt.
4. Maatschappelijke impact: Door de nadruk te leggen op de stemmen van jonge meisjes ontwikkelen we een meer inclusieve aanpak voor een groep die vaak buitengesloten wordt. Dit zou leiden tot een grotere deelname van meisjes aan het openbare leven.
In de woorden van de meisjes zelf: 'Er is nergens meer iets voor mij hier! Alles is voor kleine kinderen, dat is niet eerlijk!'
Met dit project zetten we een stap om die onrechtvaardigheid te corrigeren en te werken aan een eerlijkere ruimtelijke verdeling.
Ons uitgangspunt was: 'In een rechtvaardige stad zouden kinderen evenveel recht op de stad moeten hebben als volwassenen.' Kindvriendelijke steden zijn niet alleen goed voor kinderen, maar worden inclusieve en veilige plekken voor alle leeftijden. Om dit te bereiken, moet er volgens ons onderzoek verandering komen in het stedelijk ontwerpproces. Het is niet voldoende om enkel 'speelruimtes' voor kinderen te ontwerpen; kinderen moeten in hun volledige stedelijke omgeving worden meegenomen.
De belangrijkste veranderingen die nodig zijn, zijn:
1. Kinderen erkennen als stakeholders: Buiten de speeltuin worden kinderen nauwelijks betrokken bij ontwerpprocessen, terwijl zij de stad net zo intensief gebruiken als volwassenen. Kinderen hebben vaak grondige kennis van hun buurt en weten hoe deze verbeterd kan worden. Ze zijn zich bovendien zeer bewust van de veiligheid van fietsers en voetgangers en kunnen gevaarlijke kruispunten gemakkelijk aanwijzen en verbeteringen voorstellen.
2. Extra aandacht voor meisjes: "Kinderen" is een brede categorie. We zien dat meisjes vanaf 8 jaar minder buiten spelen en zelden worden meegenomen in het ontwerp van openbare ruimtes en speelplekken. Dit moet veranderen; er is specifieke aandacht nodig voor deze groep.
3. Herziening van beleid en processen: In de huidige participatieprocessen en begrotingen van Nederlandse steden wordt vaak voorbijgegaan aan de mening van kinderen. Juist hier ligt een kans om hun ideeën te integreren. Bij het opstellen van begrotingen moeten kinderen — en in het bijzonder meisjes — expliciet worden betrokken.
Wat stellen jullie voor in het project om dat aan te pakken?
In het project Dat is niet eerlijk! voorzien we een concrete aanpak om deze veranderingen te realiseren:
1. Ontwerpworkshops met kinderen: Vanuit ons ontwerponderzoek hebben we een workshopprogramma ontwikkeld waarmee ontwerpers samen met kinderen kunnen werken. Op deze manier worden kinderideeën vertaald naar echte interventies. De workshops zijn semi-gestructureerd en afgestemd op de behoeften van kinderen.
2. Implementatie via bestaande participatieve budgetten: We hebben laten zien hoe bestaande structuren, zoals het WestBegroot-buurtbudget, kunnen worden ingezet om de ideeën van kinderen te realiseren. Zo is het gelukt voldoende stemmen te verzamelen voor een idee van een groep meisjes: een bloemenlint op het Wachterliedplantsoen in Bos en Lommer.
3. Nieuwe initiatieven: Samen met onze projectpartners ontwikkelen we momenteel een Jij maakt het! sport- en spelkiosk.
Deze aanpak richt zich specifiek op de problemen die we in de eerste fase hebben geïdentificeerd: het tekort aan ruimtes voor meisjes, de lagere deelname van meisjes aan stedelijke sporten en de behoefte aan uitdagende speelruimtes voor kinderen vanaf 8 jaar.
Wat voor impact zou dit hebben?
De impact van dit project bestaat uit verschillende lagen:
1. Directe impact: De winnende implementatie in het Wachterliedplantsoen vormt een concreet voorbeeld van hoe kinderideeën openbare ruimtes kunnen transformeren.
2. Procesverandering: We willen een schaalbaar en reproduceerbaar model creëren. Door de workshopmethode te formaliseren tot een pakket, kunnen andere ontwerpers en steden deze aanpak gebruiken om kinderen structureel te betrekken.
3. Beleidswijziging: We streven ernaar kinderideeën te integreren in het bestaande participatieve proces van Amsterdam. Dit zou inhouden dat een vast percentage van buurtbudgetten wordt gereserveerd voor kinderen, met een kinderjury die de verdeling daarvan bepaalt.
4. Maatschappelijke impact: Door de nadruk te leggen op de stemmen van jonge meisjes ontwikkelen we een meer inclusieve aanpak voor een groep die vaak buitengesloten wordt. Dit zou leiden tot een grotere deelname van meisjes aan het openbare leven.
In de woorden van de meisjes zelf: 'Er is nergens meer iets voor mij hier! Alles is voor kleine kinderen, dat is niet eerlijk!'
Met dit project zetten we een stap om die onrechtvaardigheid te corrigeren en te werken aan een eerlijkere ruimtelijke verdeling.
Locatie: Amsterdam
Ontwerpers: DMAU, Ozlem Ataol, Yan Zhang
Stakeholders: Ilona van Sante, De Kraijcek Foundation
Meer informatie:
Ontwerpers: DMAU, Ozlem Ataol, Yan Zhang
Stakeholders: Ilona van Sante, De Kraijcek Foundation
Meer informatie: